با سلام خدمت شما خوانندگان وبلاگ.امیدوارم به دیر آمدنم عادت کرده باشید.گرچه وبلاگ ما در مقابل دیگر وبلاگ های دوستان دوستدار محیط زیست هیچ است.

این مطلب را مدت ها بود که قصد نوشتنش را داشتم و در ذهن می پروراندم.می خواستم مطلبی راجع به جامعه کبوتربازان بنویسم.البته شاید شامل خیلی از پرنده باز ها باشد نه تنها کبوتر بازان وشاید هم شامل خیلی انسان های دیگر...

اول از همه رفع ابهام کنم و بگویم که در هر صنفی،هرجایی،هر زمانی خوب و بد وجود دارد و راه گریزی از آن نیست.ولی مقصود ما جامعه کبوتربازان است.خودم هم با نام کبوتربازی موافق نیستم ولی این نام در جامعه مرسوم است مثل خیلی از نام های دیگر که باز دارند!؟راستی چرا باز های دیگر اینقدر بدنام نیستند مثل: قوشباز،...

اما حالا بیایید رو دربایستی را کنار بگذاریم.مقصودم شما کبوترباز عزیز هستید.بسیار مختصر مینویسم:

شاید سری به سله ها و تورهای پرنده فروشی زده اید.همه جور سله ای داریم.اما بسیاری از سله ها پاتوقی هستند برای افراد لاابالی و بی سروپا.شما میتوانید در بازارهای پرنده فروشی مثل مولوی سابق هرنوع معتادی را پیدا کنید.از معتاد به مواد مخدر گرفته تا حداقل مواد اکلی که خود این مواد هم در آنجا پیدا می شوند.خود پرنده فروش ها هم که غالباً افرادی طماعند که فقط به فکر پولی هستند که از پرنده بدست می آورند.برای پول بیشتر حتی 500تا تک تومنی هم که شده چه دروغ هایی که نمی گویند خدا نکند فرد ناواردی نصیبشان شود.تازه این ها گل سرسبدشانند.خیلی هاشان دارند طبیعت کشور را نابود میکنند.چه پرنده های نادر شکاری که پیش این پرنده فروش ها تلف می شوند...

اما خود کبوتربازان هم همه قشری دارند؛فقیر و غنی،بافرهنگ و بی فرهنگ ، تحصیل کرده و کم سواد...اما متاسفانه قشر غالب آنان افرادی هستند با درآمد ،فرهنگ و تحصیلات کم.بسیاری از آنان را می شناسم که سن زیادی دارند و هنوز ازدواج نکرده اند و تنها با چند کبوتر و منقل و بساطشان زندگی را سر می کنند.خیلی از آنان هم که زن و بچه دارند،خرج کبوترانشان از خرج خانوادشان زیادتر است.خرج 400-500 تا کبوتر را می دهد اما خانواده اش زندگی اسف باری دارند.

اما از این هم غافل نشویم کبوتربازانی بودند و هستند، بزرگ و خوشنام با فرهنگ،اخلاق متعالی وکمالات که کبوتربازی فقط یکی از بهترین سرگرمی ها و تفنن هاشان بوده.همین.

کاش کبوتربازان ما به کبوتر به عنوان یک حیوان پاک و بی گناه و به کبوتربازی به عنوان یک تفنن و سرگرمی نگاه کنند.سعی کنند از خال و نقشی که دوست دارند نگهداری کنند و روزبه روز در بهبود نژاد کبوتری که دوست دارند بکوشند.هیچ گاه فراموش نکنند که اشرف مخلوقاتند و خلیفة الله،جانشین خدا روی زمین.پس باید شرافتمند باشند و خدایی.باید با کبوترانشان دلشان را هم به آسمان پرواز دهند.باید مثل کبوترانشان عاشق باشند،عاشق همسر و آشیانشان.اگر چنین بودند عشقبازند.باید بتوانند وقتی کبوترشان را می پرانند تمام وجودشان را هم کبوتر کنند و پرواز دهند...

یادمان باشد کبوتربازی خوشنام نمی شود مگر با خوشنامی خود کبوتر بازان