کبوتر های پرشی

یکی  ازمهمترین خصوصیت کبوتر های پرشی قابلیت تنفس بالای آنهاست.شش های یک کبوتر پرشی باید توانایی ذخیره و جذب اکسیژن بالایی داشته باشند، چون اغلب کبوتران پرشی دارای پرش های طولانی و در ارتفاع بالا هستند که تراکم اکسیژن کمتری دارد.کبوتر پرشی خوب باید بتواند از اکسیژن هوا خوب استفاده کند تا بتواند ATP ذخیره شده در بدن را سوزانده و انرژی مورد نیاز خود را آزاد کند تا دیر تر خسته شود.برای همین کبوتران پرشی خوب دارایی سینه هایی پهن برای جای دادن شش ها هستند.

مهمترین راه شناسایی کبوتر پرشی خوب امتحان کردن آن است.ولی اغلب کبوتر های پرشی در هنگام رها کردن از روی دست(رو دست کردن)تند ولی آرام و نرم بال می زنند.

کبوتر های تهرانی که از بهترین کبوترهای ایرانند دارای نوک و پنجه هایی سفید ،سینه ای پهن ،دم و تیزه هایی محکم،چشمانی سیاه و کله ای گرد هستند.و این را باید گفت که اغلب کبوترهایی که با رنگ ها و نقش هایی زیبا همچون طوقی و سینه دمبی ها و... هستند اغلب قزوینیند و قابلیت پرش خوبی ندارند.

کبوتران مسافتی

کبوتران مسافتی که اغلب با نام پلاکی در ایران شناخته شده اند از بهترین کبوتر ها برای برگشت از مسافت های دورند.مهمترین خصوصیت آنها توانایی جهت یابی بالای آنهاست که این خصوصیت هم جز با آزمایش آن شناخته نمی شود. استیل یک کبوتر پلاکی خوب باید ورزیده باشد.کبوتر پلاکی خوب دارای کله ای بزرگ و اغلب نوک هایی درشت برای تنفس بهتر، سینه ای پهن ،دمی کوتاه،بال های گرد و کت هایی محکم ،کمری پهن،گردنی دراز و افراشته،پاهایی بلند اند.و در هنگام رها شدن بسیار تند و سریع پرواز می کنند.

کبوترهای دمگیر

مهمترین ویژگی یک دمگیر خوب ،ذات آن است و وفای آن به بام صاحب که جز آن جای دیگری جلد نمی شود و حتی اگر جا به جایشان کنی دیگر غذا نمی خورند.اما الآن این ویژگی به دست نا بخردان تازه وارد از بین رفت و کمتر دیده می شود.مگر در در کبوتر های کبوتر بازان قدیم اصفهان که اغلب در محله های قدیمی و در روستاهای قدیمی همچون نصر آباد اصفهان دیده می شوند.دیگر عشقباز قدیمی اصفهان را نمی توان پیدا کرد مگر اینکه دیگر کبوترش را نمی فروشد و یا در صورت عوض کردن با کبوتری دیگر یا به رایگان هدیه دادن از تو قسم می گیرد که سر کبوترش جای دیگری پخش نشود.امروزه کبوتر های دمگیر پره پای اصفهانی که بسیار معروف بوده اند کمتر دیده می شوند مگر با قیمت های گزاف...

و اما این هم یک خاطره:

ما یک رفیقی داریم به نام سید جواد که از افراد نیک روزگار است.سید  از یکی از رفقایش یک جفت کبوتر دمگیر را گرفت که کبوتر ماده اش سر قدیم بود. ماده خیلی بد قلقی بود و به بام بند نمی شد. بال ماده را از همان اول از بیخ قیچی کرد.در این چندین ماه هم اصلاً تخم نگذاشت . در تابستان هم که کبوتر در پرریزان(تاثیر) بوده چند تا از بال هایش افتاده بود و این سید ما هم  چند بال دیگرش را کشید تا پر نو بیندازد و دوباره قیچی کند.چند روز بعد پدر سید که رفته بود تا دانه کبوتر ها را بدهد وقتی در لانه این کبوتر را باز کرده بود و دیده بود که بال های کبوتر حدود2-3 سانت بیشتر نیست  و به اصطلاح تازه سُک در را باز گذاشته بود تا این کبوتر ماده  با بقیه کبوتر ها روی بام برود.کبوتر هم ناپدید شده بود.سید جواد هم که  بعد از برگشت از سرکار  دیده بود کبوتر نیست و سراغ صاحب کبوتر رفته بود که بعد از دیدن مشخص شد کبوتر هنوز به بام صاحب نیامده.سید ما می گفت شب نشسته بودم که تلفن زنگ زد.رفیقم بود گفت:(( سید بیا ببین کبوترت با بالی پر از خون برگشته و رفته در گنجه جایی که همیشه بوده.))کبوتر زبان بسته با بال هایی که هنوز در خون بود حدود یک روز در راه بود تا به خانه صاحبش برگشته بود.

یادم میاد با یکی از عشقبازان خوب و تحصیل کرده که اتفاقاً در تهرانی بازی دارای کسوتی بالایی است صحبت می کردیم.می گفت کبوتر های دمگیر شما از تنبل بودنشان است که اینطوری هستند...آیا کبوتر تنبل حاضر است دانه خود را قطع کند،با بالی که هنوز در خون است به جلد گاه قبلش برود...